Świat w którym żyję...

W naszym życiu przechodzimy różne etapy dojrzewania, zarówno w sferze fizycznej, psychicznej, moralnej jak i duchowej. Ten wzrost pomaga nam zrozumieć wartość i wielkość naszego powołania jako człowieka i jako chrześcijanina.

Idąc przez życie, zdobywamy wiedzę na wiele tematów nurtujących  człowieka. Poznajemy siebie, by pomóc innym.

Świat aktualnie przechodzi pewien kryzys tożsamości, czyli potwierdzenia w jakich wartościach powinien decydować o swojej teraźniejszości i przyszłości.

Człowiek żyje w  pośpiechu, niewiedzy i w stresie. Jest manipulowany i zagubiony w sobie samym. Już nie wie co jest  prawdziwą wartością a co nią nie jest. Nie ma czasu na refleksję.

Współczesny człowiek przede wszystkim szuka pokoju serca, gdyż  jest ono często poranione. Człowiek nie radzi sobie z problemami i pytaniami, które stoją przed nim każdego dnia.

Coraz trudniej spełniać mu oczekiwania współczesnego świata.

Tak naprawdę, to zabrakło współczesnemu człowiekowi miłości dla siebie i dla drugich. Jako, że coraz częściej jest egocentrykiem,  nastawionym na „mieć”, - coraz więcej w nim niepokoju. Zabiega, by nie utracić tego co już posiada.

Ewangelia nas uczy, że do prawdziwego szczęścia trzeba mieć serce otwarte dla drugich i być pokornym. Współczesny człowiek zagubił te wartości. Zagubił sens, istotę i zrozumienie grzechu.

Boimy się mówić o grzechu. Staramy się go barwnie interpretować, podajemy łagodzące okoliczności i motywacje.

Żyjemy w chaosie. Wszyscy gonimy za kimś, za czymś i w tym zmęczeniu gdzieś się gubimy. Brak nam czasu, aby zatrzymać się i zauważyć to co jest istotne.

Może posiadamy za dużo informacji na ten temat i to powoduje nasz lęk? Przecież tęsknimy za prawdą, miłością. Dlaczego, jednak takie napięcie w nas i w otaczającym świecie?

Otóż brak nam szczerości. Staramy się modelować świat i samych siebie według naszych indywidualistycznych wizji. Nasze sumienie zostało zagubione w chaosie tylu pseudo – wartości.

Gubimy się dlatego, że boimy się przyznać do winy, do grzechu, do tego co powoduje ten rozłam w nas. Boimy się poznać prawdę, która ukazuje nam źródło naszego błądzenia. Grzech zabija w nas to, co jest najbardziej istotne - to, co jest największą wartością, sensem, aby żyć i aby życie było zawsze i wszędzie.

Tylko wtedy, kiedy skonfrontujemy z prawdą nasze życie i  zaufamy Bożemu Miłosierdziu pojawia się szansa odbudowania wszystkiego co wydawało się za trudne i nie możliwe do wykonania.

Pe. Jan Zasowski

**********************************

Porta do meu coração

Ó Jesus!

Tu  bates  à  porta do meu coração.

Tantas vezes a porta foi trancada e Tu,  Senhor,  com paciência  retornavas  de novo para pedir licença...

Quantas vezes o meu coração se fechava  para ouvir os seus ensinamentos, instruções, conselhos.

Quantas  vezes não queria me confrontar com a verdade sobre mim  mesmo.

Quantas vezes, acomodado, não quis Te atender batendo à porta, e não ofereci uma palavra amiga para os meus irmãos que necessitavam apoio em alguma dificuldade.

Quantas vezes eu me tranquei com todas as chaves, porque não queria  que alguém  incomodasse  o meu bem estar,  o meu egoísmo...

Ó Jesus,  mas Tu sempre retornas, com paciência e perseverança.

Tu me convidas para aceitar o Teu convite, para  ser  mais atencioso, hospitaleiro, generoso.

Tu me ensinas a não me isolar, mas abrir e compartilhar.

Ó Jesus, quando abri as portas do meu coração encontrei  nele a Tua presença,  encontrei a vida, alegria, felicidade.

Tirei dele os medos, traumas de todo tipo.

Encontrei junto com a Tua presença, a serenidade e a coragem para viver  me doando e sacrificando.

Ó Jesus - quero estar sempre contigo!

Com Tua presença viva e com as portas abertas do meu coração, ninguém jamais me roubará a felicidade de ser cristão.

Pe. Jan Zasowski

****************************************

Tudo em Deus

O que é descansar em Deus?

É  depositar toda a confiança em Deus.

Aprender, que fora de Deus, não existe nada  que nos traz a paz.

Por que hoje falta a paz em coração de tantas pessoas?

Porque  procura-se preencher o coração com as coisas materiais.

Contempla-se a matéria, esvaziando-se  de tudo  o que vem do espírito.

Por  isso o coração se torna dividido  e cheio do barulho do mundo.

Encontra-se nele lixo que não presta, pois tudo foi conquistado à força

pelo  poder do orgulho e do egoísmo.

Há nele tantas mentiras,  falsidades  – só para mostrar a grandeza  e o poder.

Há nele tanta sujeira moral: adultério,  ciúmes,  vinganças,  assassinatos,  desunião...

Há nele tanta desordem que provoca a cegueira  e a surdez espiritual.

Por fim,  o coração  fica  voltado só  para si e não se abre para o bem do outro;  fica  ferido, machucado pelas infidelidades e tantas desobediências...

Mas,  assim como  coração fisicamente doente, também o coração espiritualmente doente, pode ser submetido a uma cura; deve passar por um tratamento na mão do Médico dos médicos, que é Jesus Cristo.

Só  que esta cura necessita  de  conversão:  um olhar sincero dentro de  si, uma avaliação para colocar tudo em ordem – fazendo boa confissão  e o verdadeiro arrependimento  para tirar de dentro toda a infecção provocada pelo esvaziamento dos dons espirituais,  pela poluição dos planos egocêntricos  e  pelo envenenamento moral.

Assim,  abrindo-nos ao perdão de tudo  o que provocou o mal dentro de nós, isto é, o pecado, voltaremos a respirar um novo ar do Espírito Santo, que nos guiará numa nova direção, no caminho da Fé.

Pe. Jan Zasowski

************************************